UMUT İŞÇİLERİ VE HAYAT
iyi şeyler olmalıydı bugün...
bugün harika olmalıydı...
dışarda sert bir poyraz ve zifri bulutlar vardı..
ama biz güneşi görebilmeliydik...
üzerimizde eski paltolar,sararmış emek teri kokan kaşkollar olmasına rağmen...
şehrin sis perdesiyle birlikte bu hayatı omuzlayabilecek kadar yürekliydikte...
anlıcan tutsak ve korkak başlayamazdık hayata...
bizler güçlüydük ve direnmek bizim asıl hayatımız olmuştu...
içimizde sıcak işçi kahvelerinin emektar yükü olmalıydı...
anlıcan nelere direndik, bugünlere kadar diyebilmeliydik...
ve eğilmez birer baş, dimdik durmalıydık hayata...
çünkü hayat denilen avcı asla öldürmekten zevk almazdı...
o herzaman avını yaralardı...
ve her defasında aynı yerden yaralarken...
can çekişmemizi seyretmek ona zevk verirdi...
izler silinmesin ve ben bu sonsuz tadı hep yaşayım die...
ruhumuzdaki derin kesikler hergeçen gün artarken...
bukez boyun eğen bizler değil...
boyun eğen o olucaktı...
çünkü nasır tutmuş avuçlarımızla ona merha diyebilecek kadar yürekliydik bizler...
bizler şafağın umut işçileriydik...
direnmeliydik...
bizler sıcak yuvalarımızın hayalinden başka mutluluk ve sonsuzluk bilmezdik...
bu yüzden hayatın derin kesikleri bize diz çöktürmemeliydi...
Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir
