Yenildik;
Şimdi kim bilebilir zakkumun
O kekre tadını bizim kadar
Tenimize sinmiş sülfür kokusunu
Soluğumuzdaki cıvayı kim duyar
İntikamcıydı bilim, sezgimizse
Gölgesi sulara vuran bir ceylan
Neyi yaşamışsak ömrümüz diye
Derimize yazdı o vak'anüvis
Kehribar saplı bir hançerle
Kehânet kuyularında sınandık
Terkettiğimiz her şehir yakıldı
Anıtlar dikildi kahhar ve kutsal
Zamansa bir karadeliğe dönüştü
Belleğimizin oksitlenen çöllerinde
Çöl ve moraran cesetler, rüya
Kâbusa dönüyor cinnet saatidir
Coğrafyanın bu yakasında bir halk
Kendi oğullarını boğazlıyor artık
Kûfi bir cesaret oluyor cinnet
Biz keder diyorduk, tarihmiş
Dilimizde işte o kil ve kül tadı
Şimdi kim bilebilir yenilginin
O kekre kokusunu bizim kadar
Soluğumuzdaki cıvayı kim duyabilir..
gözlerinde umut etmeye düşüyor kalbim,
her bakışımda ..
kendimi doğrulayamıyorum o an,
sanki herşey esaret sana ..
bir tebessümü bile o kadar çok özler olmuşum kii
kırılacak bir dal parçası kadar hassas.
korkularım bırakmıyor beni,
tek bir söz söyleyeyim,
yada tek bir kez bakayım sana,
kaçırmadan gözlerimi..
cesaretim aşktan koparılmış,
sessizdir tüm haykırışlarım..
bu yüzden yalnız koydular adımı..
herkese yakın olduğum kadar uzak ..
hani olsada bir an dursa zaman
sen olsan bir tek
birde karanlıktan kopardığım düşlerim,
buda ütopik birşey işte
aynı yıldızın hayallerini kurabilmek gibi..
bir rüya işte ,
sana bakarken yaşadığım şey …
